In memoriam Edwin Rietbergen

20160330 103303 tnEdwin Rietbergen (5 december 1967 – 4 november 2015)

Wat vertraagd maar hierbij alsnog ter nagedachtenis van Edwin die eind 2015 overleed.

Bagage
Ieder mens krijgt bij geboorte
een wagen voor bagage
die heb je altijd bij je, die hoeft dus geen garage.

Er gaan gebeurtenissen in, allerhande dingen
en dat noemen mensen dan: herinneringen.
Je kunt hem niemand overdoen,
dat is een gegeven.
Als je sterft neem je hem mee…
het was jouw hele leven.
Iedereen in Klarendal, SintMarten en de Martinuskerk kende Edwin. Met zijn lengte, grote passen en typerende manier van lopen – voorovergebogen - viel hij op. Jarenlang werd hij op zijn wandelingen vergezeld door zijn eveneens reusachtige Ierse Wolfshond. Vaak kon je Edwin herkennen aan zijn bijzondere kleding. Een Sinterklaas-mijter, zwarte pieten muts en broek. En zijn huis was ook bijna het hele jaar een opvallende verschijning met zijn Kerst en Sinterklaasversieringen.
Zijn familie herinnert hem zich als een man die voor iedereen klaar stond. Hij zou zijn laatste dubbeltje nog weggeven als iemand het nodig had. Hij werkte vroeger bij het Diaconessenziekenhuis, het dierenasiel en ook heeft hij een tijd bij de Scouting gezeten. Weinigen weten nog dat hij vroeger ook auto reed.
Op 26-jarige leeftijd werd Edwin psychisch ziek. Hij wist niet goed hoe hiermee om te gaan. Hij verloor zijn vrienden. Werd een eenling en ging ‘Remy’ zijn eigen weg. Zijn ouders en zus waren er altijd voor hem, in goede en slechte tijden.
In deze tijd zocht hij ook de kerk op. Eerst in Zuid de Lucas Kerk te Elden, en de toenmalige Sacramentskerk in Malburgen, en soms de O.L.V. Visitatie te Velp en later – tot aan zijn dood - de sint Martinus aan de Steenstraat. De ziekenzalvingen hadden zijn bijzondere interesse.
Vrijheid en zijn honden waren belangrijk voor Edwin. Lang van te voren kon hij uitkijken naar de feestdagen. Hij wist altijd precies wanneer de eerste pepernoten weer in de schappen lagen. Hij kon er zich een ongeluk aan eten. Sinterklaas en Kerst en verjaardagen, etentjes en uitstapjes naar Kleef, Harderwijk, Scheveningen. Met de hond naar het bos. Koffiedrinken met wat lekkers erbij. Bij zijn ouders eten of de was brengen. Urenlang kon hij uit fietsen gaan – na de kerk maakte hij hele tochten. ’s Ochtends liet hij dan aan zijn ouders weten dat hij nog ging fietsen.
Ruim 20 jaar woonde hij in de Nijhoffstraat, later op de Hommelseweg. C1000 en nu COOP, buren en wijkbewoners, veel mensen kenden Edwin van gezicht. Als een bijzondere verschijning die zij namen zoals hij was. Respect had hij voor de wijkagenten, pastores en andere bekenden. Maar van mensen die hij niet kende moest hij niet veel hebben, uit zelfbescherming.
Het tragisch overlijden van een buurmeisje ruim 1,5 jaar terug– heeft Edwin lang bezig gehouden, hij kon er niet goed bij. Hij hield het nieuws op televisie goed bij. Altijd zag hij het wekelijkse Tweede Kamer-vragenuurtje. Tv-programma’s Blauw Bloed en Nederland Zingt mocht hij graag zien. Op deze manier vulde Edwin zijn dagen tot 4 november. Via buik- en rugklachten belandde hij via de huisarts bij de spoedeisende hulp van ziekenhuis Rijnstate. Bij het daarop volgende onderzoek kreeg hij een zwaar hartinfarct. Hij overleed direct. Een reanimatie van 40 minuten mocht niet meer baten.
Dat God zich over hem ontfermt en dat hij moge rusten in vrede.
p.s. als jullie nog persoonlijke herinneringen bewaren aan Edwin mail ze mij (g.rozema@eusebiuparochie.nl). Dan zal ik ze gebundeld doorgeven aan Edwins ouders.

20160330 103303 resized

Geert Rozema, buurtpastor
In afstemming met Teunie en Wim Rietbergen, Edwins ouders.

 
Ga naar boven

Volg ons op Twitter

Om deze pagina te bekijken heeft u Flash Player 9+ ondersteuning nodig!

Haal Adobe Flash speler

eusebius

Vertalen Website

Recent toegevoegd