Ter nagedachtenis van Spike alias de hond van Ronnie Vister

spikeSpike is niet meer. Woensdagochtend moest Ron zijn dierbare hond in laten slapen na een lang ziekbed. Spike beter bekend als “Piemel” was geboren op 7 maart 1999 op de Geitenkamp, Konijnenweg 5. In het toenmalig huis van Ronnie. Zijn ouders heetten Monza en Kelly, Jack Russels.  Ron moest in een moeilijke periode van zijn leven al zijn huisdieren (duiven, cavia’s en vier andere honden) afstaan. Behalve Spike. Die mocht hij als enige van alle dieren houden. Samen leefden hij met zijn baasje een tijdje op straat nadat hij dakloos was geworden. Spike was Ronnies trouwe maatje, door weer en wind. Zij waren onafscheidelijk. Overal waar Ron de oud-ijzerboer verscheen – was Spike.


Spike was de enige hond die mee de Martinus- en Walburgiskerk in mocht. Wonderlijk stil en netjes gedroeg hij zich er tot verbazing van menig kerkganger. De inmiddels op leeftijd zijnde voormalig Inloophuis gastheer Peter speelde altijd met Spike. Toenmalig gastvrouw Henny nam altijd tennisballen mee voor hem. Bij veel mensen had Spike een speciaal plekje veroverd. Al was hij zelf niet altijd het best benaderbare hondje. Hij kon vals bijten en grommen waarbij hij zijn tanden vervaarlijk ontblootte, hij was niet door iedereen benaderbaar. Jan zaliger en diens zwager Frans (zijn oud-ijzerverzamel maatje) en diens vrouw Zus konden heel goed met Spike. Ron kon lezen en schrijven met zijn hond. Altoos bleef Spike netjes op de stoep lopen. Duizenden kilometers maakte hij met zijn vlugge kleine voetjes door Arnhem. Heel Arnhem kende Spike. Menig stadsbewoner hield zijn hart vast wanneer hij onverwachts toch de straat overstak.
Ook de wijkagenten kenden Spike goed. Verschillende mensen van binnen en buiten de parochie pasten in het verleden op Spike wanneer zijn baasje ergens sliep waar honden verboden waren (nachthotel etc.). Dan kon Ron hem overdags ophalen en dan bracht hij ’s avonds zijn hondje weer weg.
Shoot Ronnie Vister 4 R1
Tot een half jaar terug liep Spike nog gewoon mee achter de fietskar van Ron. Daarna ging het snel achteruit en bleef hij steeds vaker thuis. Hij kreeg huidinfecties en ontstekingen en werd steeds kaler. Op advies van de dierenarts verzorgde zijn baasje hem zo goed en zo kwaad als het ging. Wonder boven wonder herstelde Spikes huid weer. Tot woensdagochtend 08:00. Toen raakte hij in shock. Hier is hij niet meer uitgekomen. Ron zelf gaf toe dat er geen andere weg meer was voor zijn hond dan hem te laten inslapen. Ron is er stuk van. Zijn maatje is niet meer. Hij wist dat deze dag ging komen. Hij was er samen met zijn trouwe thuisbegeleider Carmen al maanden mee bezig. Bij KunstPortaal Arnhem waar Ron drie keer in de week zich kunstzinnig uit – maakte hij ter voorbereiding op dit naderende afscheid al verschillende kunstwerken waar Spike ook op te zien is. Als een dierbare herinnering aan hun vriendschap. Thuisbegeleider Carmen, buurtpastor Ellie, Jos, Jacqueline, wijkagenten, zorgcoordinator Monique en vele wijkbewoners, bedankt voor de liefdevolle zorg. Rust zacht Spike.
Namens Ron Vister,
Buurtpastor van Klarendal/SintMarten Geert Rozema.

 
Ga naar boven

Volg ons op Twitter

Om deze pagina te bekijken heeft u Flash Player 9+ ondersteuning nodig!

Haal Adobe Flash speler

eusebius

Vertalen Website

Recent toegevoegd