Afscheid van Henk

lichtjesavondHenk is overleden, 83 Jaar oud. Het is goed zo. Het leven hoefde niet meer voor hem.
Morgen zal hij gecremeerd worden, op een moment dat er even ruimte is in het werkschema van het crematorium. Niemand zal daarbij zijn. Maar vanavond is er tijd om afscheid te nemen. Met z’n elven zijn we gekomen. Een bont gezelschap rondom de kist. Mensen uit de laatste jaren van Henk zijn leven; hulpverleners, bezoekers van het Kruispunt, inloop voor dak- en thuislozen waar Henk een aantal jaren vaak te vinden was, twee bewoners uit de straat waar de inloop gevestigd is én een sportvriend van vroeger met zijn vrouw.


‘Henk ligt er mooi bij’, zeggen we tegen elkaar. Hij ziet er jaren jonger uit. Met zijn lange, smalle, rechte gestalte, de haren keurig achterover gekamd, net jasje aan, heeft hij een aristocratische uitstraling. Precies zoals we hem kenden van de jaren dat hij in het Kruispunt kwam. Een heer.
Altijd keurig netjes, rechtop, nette broek, blouse, colbertjasje, aktentas onder de arm geklemd.
Als hij dan zat kwamen er mooie, lege vellen papier uit die tas tevoorschijn.
In zijn zwierige handschrift schreef hij een brief, een bevelschrift, een aanklacht, dreiging met een dwangsom. Gepost zonder adres en postzegel. Nooit aangekomen. Kunstwerken waren het.
Met overtuiging kon Henk vertellen over het onrecht dat hem was aangedaan. Maar daarna lachte hij weer. Het leek hem ondanks alles niet echt te raken. Vroeg of laat zou hem recht worden gedaan.

Henk zijn dood heeft het nationale nieuws bereikt, hoor ik van de bezoekers van het Kruispunt.
Zijn sportvriend heeft ervoor gezorgd. Henk bedreef atletiek op hoog niveau. Hij was Nederlands kampioen op de 100 meter. Als hoogspringer won hij drie keer een nationale titel.
Maar vooral als verspringer was hij succesvol, met als hoogtepunt een Europees record in 1956.
Over die sportprestaties werd verteld als mensen Henk voor het eerst ontmoetten in het Kruispunt. Niet door Henk zelf, die liep daar niet mee te koop, maar door de mensen die hem kenden.
‘Ja, echt waar, google zijn naam maar eens, dan zal je het zien’.
Hij was een grote kanshebber op Olympisch goud bij het verspringen op de spelen van Melbourne. Die droom viel in duigen. Nederland boycotte de Spelen vanwege de inval van de Sovjet-Unie in Hongarije.
Zijn sportvriend vertelt ons, terwijl we rondom de kist staan, dat Henk het gelaten opvatte.
Hij vertelt ook hoe hij Henk jarenlang uit het oog verloren was en hem een paar jaar geleden weer terugvond. Sindsdien bezocht hij hem regelmatig. De laatste tijd wekelijks of nog vaker.
Hij vertelt over de voorouders van Henk, niet de minsten: walvisvaarders, zeekapiteins, plantagebezitters en handelaren. Over Henk zijn sportprestaties, de jaren in Amerika en de handel die hij er dreef, de miljoenen die hij verdiende en ook weer verloor.
Zijn sportvriend zorgde er ook voor dat één van Henks dochters hem in 2012 bezocht.
Een hartelijk weerzien. Henk trakteerde haar op een etentje in een chique en duur restaurant. Minder was beneden zijn waardigheid.
Die dochter heeft een mail gestuurd. Zijn vriend leest hem voor. Ze schrijft over haar liefde voor haar vader, dat hij de grote liefde is gebleven van haar moeder, zijn ex-vrouw, over het weerzien na jaren met haar zus, ook een dochter van Henk.
Voor we met zijn allen de kist sluiten laat zijn vriend Henk nog éénmaal de foto zien die een mooi plaatsje had in Henks appartement en tot dusver op het voeteneinde van zijn kist heeft gestaan.
Deze twee dochters uit Amerika staan erop. Henk was trots op hen.
Een mooi afscheid. De woorden van zijn vriend, met liefde uitgesproken, hebben recht gedaan aan Henk zijn leven. Een waardig afscheid van een eigenzinnig en kleurrijk man die we allemaal op één of andere manier in ons hart gesloten hebben.
19 november 2015
Ellie Smeekens

 
Ga naar boven

Volg ons op Twitter

Om deze pagina te bekijken heeft u Flash Player 9+ ondersteuning nodig!

Haal Adobe Flash speler

eusebius

Vertalen Website

Recent toegevoegd