Dag 1: maandag 23 maart

Lezing van de dag: Joh. 4: 43-54

In deze tijd nu we van zoveel contacten verstoken zijn en op een zondagmorgen niet naar de kerkdienst kunnen gaan wil ik graag elke dag even stilstaan bij de lezing van de dag, te beginnen vandaag 23 maart.
En als je de bijbel dan openslaat komt dit verhaal ons tegemoet. De ambtenaar die aan Jezus komt vragen om zijn zoon te helpen, immers zijn zoon ligt op sterven. Er was slechts het woord nodig om de zoon te genezen, zo vertelt ons vandaag Johannes. En woorden van troost, van hoop, van genezing hebben wij ook in deze tijd zo hard nodig. Terwijl buiten de zon schijnt, de vogels zingen dat de lente er aan zit te komen, voel je ook de schrale wind. Vanachter het glas is het heerlijk, maar buiten moet je wel nog de winterjas aan en je muts of pet opzetten, je beschermen tegen die gure wind. Dat is niet alleen in de natuur op dit moment, het is ook wat we werkelijk moeten doen. Je schrap zetten, niet denken dat het allemaal wel goed komt en aan je deur voorbij gaat. Als de ambtenaar er niet op uit was gegaan om hulp te zoeken in die bittere en diepe nood toen zijn zoon op sterven lag, was de hoop en de toekomst vervlogen. Hij ging om zijn zoon te redden. En dat, beste mensen, wordt ook aan ons gevraagd. Het gaat niet om onszelf, het gaat om onze zonen en dochters, om onze vaders en moeders, opa’s en oma’s, broers en zusters. Voor elkaar moeten wij nu zorgen, voor elkaar moeten wij nu klaar staan. Foto’s van verpleegkundigen uit Italië staan voorgoed op mijn netvlies gebrand, getekende gezichten door de vermoeidheid, maar ook door de beschermende maskers die zij moeten dragen. Het zijn tekenen van de zorg die mensen aan mensen geven.

diaken Ronald Heinen

Dag 2: dinsdag 24 maart

Lezing van de dag Joh. 5: 1-3a; 5-16

Gisteren werd ik geroepen naar een verpleeghuis voor de ziekenzegening. De jongste zoon was als enige aanwezig bij de moeder van 100 jaar, die nu bezig was met haar laatste stukje van het leven. Of er een opname mocht worden gemaakt voor de andere gezinsleden? Natuurlijk mag dat, maar het blijft vreemd dat dit nu allemaal zo moet gaan. Het is niet meer mogelijk om samen te zijn op dit laatste moment, om elkaar vast te houden, om bij je moeder te kunnen zijn. En dan lees ik vanmorgen het verhaal van de verlamde man die genezen wordt door Jezus. "Neem je bed op en wandel", de man bevrijd van zijn verlamming stond op en kon het leven weer aan. Het verhaal mag ons moed geven om ons niet te laten verlammen door een virus, om niet neer te liggen, willoos en machteloos. Het mag ons kracht geven om te blijven opstaan en samen te geloven en te vertrouwen dat we verder gaan. Dat vertrouwen in de toekomst is hard nodig, Gisteren hoorden we dat alle evenementen tot 1 juni worden afgelast. Het betekent nog lange tijd geen vieringen, dus geen eerste communie in mei. Een feest waar zoveel kinderen en hun ouders naar hebben uitgekeken. We moeten nu alles weer opnieuw gaan plannen, maar ik weet. Er komt de dag dat we samen opstaan, dat we elkaar weer begroeten, elkaar de hand geven, elkaar omarmen. Tot die dag, blijven we elkaar maar digitaal groeten. Wees voorzichtig, kijk naar elkaar om vanaf een afstandje en blijf elkaar groeten met de ogen. Zo zien we elkaar.

diaken Ronald Heinen

Dag 3: woensdag 25 maart Maria boodschap

Lezing van de dag: Lc 1: 26 - 38 

Vandaag lezen wij een hoopvolle boodschap. Maria hoort van de engel des Heren dat zij een kind zal baren, Zij zal een zoon baren, Hij zal de zoon van de allerhoogste genoemd worden. Vanzelfsprekend is Maria bevreesd en schrikt ze van dit nieuws. Immers het is onbegrijpelijk, ze is maagd en zal een nieuw leven baren. Maar uiteindelijk beseft ze dat het niet om haar wil gaat, maar om Gods wil. Het is dan ook een vreugdevolle boodschap die we vandaag horen, een vreugdevolle boodschap die we juist in deze dagen ook hard nodig hebben. We leven in een onzekere tijd, we weten niet hoe het verder gaat, wat deze dag, laat staan de dag van morgen gaat brengen en dan weten we ook nog niet hoe lang het allemaal gaat duren. Leven met onzekerheid is niet gemakkelijk. We hebben immers graag alles in handen, willen weten hoe het verder gaat. Voor sommigen is die onzekerheid ook erg beangstigend, zeker zij die daar moeilijk mee om mee kunnen gaan. Ik denk aan een broer van een vrouw die ik gisteren sprak. Hij is blind én doof en alle communicatie kan alleen maar gaan via direct contact. De familie kan niet meer langs komen, maar gelukkig zijn er verzorgers/sters die hun taak meer dan waar maken. Maar hoe maak je duidelijk aan deze man wat er aan de hand is? Hoe kun je hem vertellen dat zijn zus in deze tijd niet langs kan komen? Het lijkt mij een bijna onmogelijke taak om te doen en toch doen mensen dit met al hun mogelijkheden. Ik kan alleen maar een diep respect opbrengen voor al die mensen en de boodschap van vandaag die we horen spreekt dan ook des te meer. We beseffen het niet, we weten niet hoe het verder gaat, maar we mogen vertrouwen hebben. De boodschap van vandaag vertelt ons dat we over 9 maanden het nieuwe leven mogen vieren, dan vieren wij het kerstfeest. Het lijkt nog zo lang, zo ver weg, maar het zal komen, het licht zal doorbreken en tot die tijd, mogen we uitkijken naar die dag.

diaken Ronald Heinen

Dag 4: donderdag 26 maart

Lezing van de dag: Joh. 5: 31-47

In deze dagen, behalve natuurlijk gisteren, horen wij Johannes spreken. En Johannes is nooit zo eenvoudig in zijn taalgebruik. Hij wil boven alles ons overtuigen dat Jezus de gezalfde, Gods Zoon is. Zijn hele evangelie is daarvan doordrongen en telkens als wij een verhaal lezen uit zijn evangelie moeten wij dat voor ogen houden. Dat Johannes vertelt vanuit het geloof in de verrijzenis van Jezus. Zo ook vandaag als we Jezus horen spreken dat God zelf Hem gezonden heeft om Gods werken te volbrengen. Jezus is de Redder van de wereld, Hij redt ons uit de diepste nood, de zonde, uit de dood. Op Hem mogen wij vertrouwen. En juist dat vertrouwen, dat geloof in redding, in licht uit een donkere tunnel hebben we in deze dagen zo hard nodig. We hebben tekenen nodig die ons laten zien dat we niet verloren gaan. Tekenen van liefde. Zo las ik het verhaal van een man bij wie in de straat een oudere man gestorven was. Veel buurtgenoten kenden hem, immers je kon altijd wel bij hem een praatje maken als de zon scheen en hij voor zijn huis zat. Er was ook altijd tijd voor een kopje koffie. Maar nu hij overleden was konden de buurtgenoten geen afscheid van hem nemen. En zo besloot de man uit de straat om op de plaats waar de oude man altijd zat een tafeltje neer te zetten met zijn foto erop en een kaarsje erbij. En zo werd op die plaats van ontmoeting toch een moment stilgestaan samen met de buurtgenoten. Ieder op gepaste afstand van elkaar, maar wel verbonden met elkaar. Zonder de oude man, maar wel diep verbonden met de oude man. Het zijn die verhalen die mij ontroeren en troost geven. Immers ze laten zien dat we door alles heen, van afstand, toch verbonden blijven. Mogen we zo ook verbonden in Jezus, degene die voor ons die bittere donkerte heeft doorbroken.

Diaken Ronald Heinen

Dag 5: vrijdag 27 maart

Lezing van de dag Joh. 7: 1-2.10.25-30

Zijn uur was nog niet gekomen, zo lezen we vandaag in het evangelie van Johannes, het voelt vandaag zo dubbel. Natuurlijk mogen we het lezen met de ogen van Johannes, zoals hij keek naar het leven van Jezus, wetend hoe het verder zou gaan. Ook wij leven vanuit die verwachting. Wij weten dat Pasen dichtbij is gekomen, dat het uur inderaad nog niet is aangebroken, maar dat het bijna voelbaar is, zo dichtbij, en toch niet aanraakbaar. We wachten en weten niet hoe lang het gaat duren, immers het uur is nog niet aangebroken.... vanavond, om zes uur geeft de paus ons zijn zegen, urbi et orbi, een zegen voor alle mensen, bijzonder omdat het normaal alleen voor kerstmis en pasen is en direct naar de pauskeuze. Maar nu op dit moment, ik hoorde dat de paus in volledige issolatie zit, alleen eet en bidt en toch voel ik dat hij verbonden is met alle mensen op deze aarde, met alle christenen, met alle mensen van goede wil. En vandaag geeft hij ons zijn zegen in deze bittere tijden. Waar we ook zijn, wie we ook zijn, wat we ook zijn, mogen we ons gezegend weten door Christus, die met ons is, die met ons meegaat, die ons draagt zelfs tot in onze diepste nood. Laten we de zegen op ons neerdalen, laten we hem ontvangen en geven we het door aan onze naasten.

 

Diaken Ronald Heinen

 Dag 6: zaterdag 28 maart

Lezing van de dag: Joh. 7: 40-53

Komt de Messias soms uit Nazareth? Het wordt in het evangelie van vandaag op zo'n toon gezegd dat je bijna meteen moet antwoorden: 'natuurlijk niet'. Uit Galilea kon toch niets goeds vandaan komen. Altijd denken mensen dat uit bepaalde winstreken, van bepaalde groepen mensen, niets goeds vandaan kan komen. Ook in deze tijd hoor je dat nog steeds zeggen, Daar komt nooit iets goeds vandaan, van die mensen moet je het niet hebben. Voortdurend schijnen mensen hun oordeel al klaar te hebben, voordat er eerst gekeken en geluisterd wordt. Maar als je goed kijkt, als je goed luistert, dan realiseer je telkens weer dat het goede vaak uit die onverwachte hoek komt. Jezus vertelt daar voortdurend over. De barmharige Samaritaan, de honderdman, de tollenaar Zacheüs. Telkens weer laat Jezus zien dat het goede op plaatsen opduikt waar we het niet hadden verwacht. Ook in deze dagen, de buren die helpen, de jongens en meisjes van de sportschool die spontaan hun hulp aanbieden om boodschappen rond te brengen. Natuurlijk kun je naar de negatieve geluiden blijven luisteren, maar laten we toch vooral het goede blijven zien.  Gisteren zegende de Paus de wereld met het heilig sacrament. Indrukwekkend was het, de eenzame paus op dat immense plein, de stilte tijdens de uitzending met geen ander beeld dan de monstrans en dan tijdens de zegen de kerkklokken en de sirenes, hemel en aarde werden verbonden met elkaar in de zegen van de paus en in de geluiden die klonken. Laten we samen blijven bidden om kracht en zegen voor alle mensen, in het bijzonder voor hen die het zo zwaar hebben in deze dagen en laten we hoop blijven houden dat het goede komt, weliicht van een plek die we niet hadden verwacht.

Diaken Ronald Heinen

 

Dag 7: zondag 29 maart

Lezing van de dag: Joh. 11: 1-45

Vandaag wordt in de kerken het bekende verhaal van de opwekking van Lazarus gelezen. Een indrukwekkend verhaal wat ons doet verwijzen naar Pasen, de dag dat Jezus zelf zal verrijzen uit de dood. Het verhaal is zo groots dat je een hele preek nodig hebt om hier bij stil te staan. Die ruimte wil ik hier, op deze plaats, niet innemen. Vandaar dat ik aandacht wil geven aan Jezus zelf in dit verhaal. We horen immers dat Jezus weende om zijn goede vriend Lazarus en dat hij huiverde bij het naderen van het graf. Huilen en huiveren, het maakt Jezus in dit verhaal bijzonder menselijk, terwijl zijn daden niets menselijks hebben, Immers doen opstaan uit de dood is niet aan mensen gegeven. Maar juist zijn wenen, zijn huiveren brengen mij dicht bij Jezus zelf. Het laat zien dat hij ten diepste betrokken is bij het leed dat Lazarus, Maria en Martha heeft getroffen. Hij staat er niet boven, maar huilt mee, de rillingen lopen over zijn rug. Hier raakt Hij Lazarus niet aan, Hij blijft op afstand staan, de steen wordt door anderen weggerold, en anderen zullen Lazarus weer bevrijden van de zwachtels en de zweetdoek. Jezus is op een afstand, maar tegelijk zo diep en intens verbonden. En natuurlijk mogen wij dan in deze dagen denken aan al die mensen die niet bij hun vader of moeder, hun geliefde kunnen zijn wanneer zij sterven. Mensen kunnen elkaar in die laatste momenten niet vasthouden. Voor velen is het niet mogelijk om even een traan bij een ander weg te halen. Mosliims kunnen hun doden niet ritueel wassen. Het is een diepe, bijna niet te bevatten pijn die velen moeten ondergaan. Wellicht kan Jezus hen en ons bijstaan en ons leren hoe wij van afstand ook ten diepste verbonden kunnen zijn. Hoe wij de dood onder ogen kunnen zien en daar door heen ook het leven blijven zien. Het duurt soms lang, soms bijna te lang. Ik las op twitter: "de klok is één uur vooruit gezet......konden we hem maar drie maanden vooruit zetten". Een mooie wens, maar we moeten helaas door de dagen en nachten heengaan, in het vertrouwen dat de tijd zal aanbreken om weer echt samen te zijn. Tot die tijd blijven we verbonden met elkaar, met God.

Diaken Ronald Heinen

 

Dag 8: maandag 30 maart

lezing van de dag: Joh. 8: 1-11

Vandaag lezen we het verhaal van de overspelige vrouw die voor Jezus wordt gebracht. Het is tot op de dag van vandaag een verhaal wat telt. Immers hoe vaak wordt niet gewezen naar mensen waarvan wij vinden dat die het verkeerd hebben gedaan.? Hoe vaak oordelen wij niet? Hoe vaak staan wij zelf aan de beschuldigende kant? Natuurlijk, in onze maatschappij is het belangrijk dat iedereen verantwoording aflegt over onze daden en over onze beslissingen. We doen dat in onze gemeente, in de proviincie, in ons land, in onze kerk. Iedereen die verantwoordelijkheid heeft gedragen in een bestuur weet dat je ter verantwoording kunt worden geroepen. En dat is goed, zo houden we elkaar scherp, zo zorgen we er voor dat we met elkaar de goede beslissingen kunnen nemen. Maar altijd moeten we blijven nadenken of wijzelf het beter zouden doen, of wijzelf het werkelijk beter weten. "Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen", zo zegt Jezus vandaag. En dan val je toch vaak stil, dan gooi niet meer met woorden van verwijt, dan ga je nadenken wat je zelf verkeerd hebt gedaan, te vroeg geoordeeeld hebt, te gemakkelijk woorden hebt gebruikt. Zo hoor ik in deze dagen dat we trots mogen zijn op onze schoonmakers. En terecht, zij zorgen voor onze veiligheid. Maar hoe trots waren we eigenlijk? Hoeveel waardering hebben we ze gegeven? Laten we dat dan in ieder geval veranderen. Bedankt de jongens en meisjes die de boodschappenkarren voor ons schoonmaken, bedank de vrouwen en mannen die in ziekenhuizen en verpleeghuizen alles schoonmaken, bedank hen die het aandurven om schoon te maken op de afdelingen waar Corona heerst, bedank al die mensen die voor ons zorgen. En voordat je oordeelt, vraag je altijd af, zou ik het beter doen......

 Diaken Ronald Heinen

Dag 9: dinsdag 31 maart

Lezing van de dag: Joh. 8: 21-30

"Hij heeft mij niet alleen gelaten".....die zin viel mij op toen ik de lezing van deze dag las. Hij heeft mij niet alleen gelaten.......Daar spreekt natuurlijk een diep vertrouwen uit. Een vertrouwen dat je nooit de weg alleen gaat, dat altijd God met je meegaat, dat Hij er is, op elk moment, in ieder dag. En dan denk ik aan al die mensen, jong en oud, die momenteel alleen zijn. Studenten, werkenden, gescheiden vrouwen of mannen, ouderen. Zij zitten alleen thuis. Gelukkig is er dan tegenwoordig de mogelijkheden om via internet met elkaar contact te hebben. Om elkaar te zien, te spreken, maar niet om elkaar te voelen, aan te raken, een arm om je schouder. Verbonden zijn met elkaar zonder dat je bij elkaar bent. ik denk dat dit in deze dagen een grote opdracht is. Vooral voor hen die in het leven alleen zijn. Ik hoop en bid dat zij Gods aanwezigheid mogen voelen. Dat zij voelen dat zij nooit alleen zijn, dat God altijd met hen meetrekt. In het bijzonder denk ik dan aan al die mensen die momenteel op de intensive care liggen. In slaap gebracht en in die slaap vechtend voor hun leven. Soms zelfs in die slaap naar een ander ziekenhuis gebracht ver van hun naasten verwijderd. Daar alleen vechten zij door. Met hen zijn ook wij verbonden in hoop en gebed dat God bij hen is, hen niet alleen laat zijn.

Diaken Ronald Heinen

 Dag 10: woensdag 1 april

Lezing van de dag: Joh. 8: 31-42

"de waarheid zal u vrijmaken", zo spreekt Jezus vandaag in het evangelie. En inderdaad, hoe vaak verlangen we niet naar de waarheid. Naar iemand die ons kan vertellen hoe het nu precies zit, wat we moeten doen om uit een situatie te komen, wat we moeten doen om er voor te zorgen dat alles goed komt. Eigenlijk blijven we altijd wel een kind. Een kind dat verwacht dat vader of moeder je vertelt wat je moet doen en als je dat dan doet, dat dan alles goedkomt. Maar naar gelang we groter worden, komen we steeds meer tot het inzicht dat het zo vaak niet werkt. Het is nooit één keuze, het zijn vaak meerdere keuzes. Zo ook in deze tijd. We weten niet precies wat het goede is, we weten niet precies hoe de dag van morgen eruit ziet en we weten al helemaal niet hoe de dag van morgen er voor ons uitziet. We worden juist in deze dagen er op gewezen dat we veel niet in handen hebben, maar dat we juist moeten vertrouwen. Vertrouwen op mensen die ons een stukje van de waarheid laten zien. Vertrouwen op mensen die ons willen helpen naar beste vermogen. Vertrouwen in onszelf dat we het vandaag kunnen uithouden, en ook morgen, en ook overmorgen en ook de dagen daarna. Maar bovenal mogen we vertrouwen houden in God. Jezus laat ons telkens weer zien hoe belangrijk het is om dat vertrouwen vast te houden, bijzonder in de moeilijke dagen, op de donkere momenten. Vertrouwen in het goede van mensen, vertrouwen in onszelf, vertrouwen in de dag van morgen.

Diaken Ronald Heinen

 Dag 10: donderdag 2 april

Lezing van de dag: Joh. 8: 51-59

"Als iemand mijn woord onderhoudt, zal hij in eeuwigheid de dood niet zien". Het zijn woorden die vandaag eruit springen. Juist in deze dagen nu wij elke dag weer de cijfers horen van hoeveel mensen gestorven zijn. Mensen van dichtbij en mensen van verder weg. Natuurlijk beseffen we dat Jezus niet over deze dood spreekt, Hij spreekt ook niet over het aardse leven. Leven en dood klinken bij Johannes anders. Het gaat om het eeuwig leven, het leven in Gods hand, door de dood heen. Maar als de dood zo onverbiddelijk toeslaat, zo hard en ongenadig is, dan stelt het ons geloof, ons vertrouwen op de proef. Kunnen wij nog volhouden, kunnen wij het paasgeloof nog vasthouden? Mensen die al vele jaren samen waren, kunnen elkaar nu niet meer zien, omdat de een in een verpleeghuis zit en de ander nog thuis. Ze weten niet wanneer, ze weten niet of ze elkaar nog mogen en kunnen zien. In liefde blijven ze met elkaar verbonden, maar in werkelijkheid zijn ze gescheiden. Het is een harde realiteit die veel vraagt van ons vertrouwen in de toekomst. Laten we hopen en bidden dat we ons geloof, onszelf, onze naasten niet verliezen, maar dat we vasthouden in de hoop dat licht zal gloren. En soms zijn het juist de kleine dingen die ons die hoop weer geven. in de straat waar ik woon, verschijnen steeds meer beren achter ramen, bij de voordeur, op een balkon. Voor de kinderen die op berenjacht gaan met hun ouders. Even een frisse neus, even speuren of er weer een nieuwe beer is verschenen. Als buren zijn we zo verbonden met elkaar in zorg en aandacht voor de kinderen uit de straat. Die kleine dingen geven moed en vertrouwen. De beer van mijn moeder zit nu keurig achter een raam te wachten totdat hij weer gezien wordt. Na haar dood, enkele jaren geleden, hebben wij hem keurig bewaard en nu mag hij er weer zijn, voor die kleine vreugde van kinderen en tot grote vreugde van mijzelf.

Diaken Ronald Heinen

 Dag 11: vrijdag 3 april

Lezing van de dag: Joh. 10: 31-42

De lezingen in deze tijd zijn niet erg vrolijk, kan natuurlijk ook niet anders. We zijn op het einde van de veertigdagentijd beland en dichtbij bij Pasen. Maar voordat het Pasen wordt, moeten we door een moeilijke tijd heen, een zware tijd. Een tijd van ontkenning, niet willen zien, geloven of vertrouwen. Een tijd waar lijden en dood worden aangekondigd. Vandaag lezen we dat mensen Jezus willen stenigen. Blijkbaar wilden de mensen de waarheid niet horen. En als je iets niet wilt horen, doe je je oren dicht. Als dat niet mogelijk is, dan probeer je degene die spreekt het zwijgen op te leggen. Tegenwoordig kunnen we dat gemakkelijk door de kranten niet te lezen, de TV of radio uit te zetten. Je sluit je af voor de boodschap die klinkt. Stenigen is eigenlijk hetzelfde. Je probeert degene die spreekt het zwijgen op te leggen. Maar daarmee wordt de boodschap niet gestop, de waarheid zal altijd blijven klinken, hoe vervelend, hoe moeilijk die waarheid ook is. Beter is dan ook om je niet te verzetten, je open te stellen voor die waarheid en ze onder ogen te zien. Dat betekent vaak veel pijn en verdriet, maar het geeft ook een ruimte voor wat komen gaat. Vandaag las ik in de krant hoe geestelijk verzorgers in ziekenhuizen omgaan met al het lijden rondom het Cornonavirus. Indrukwekkend hoe zij telkens weer proberen mensen bij te staan, stervenden en de familie. In al die moeilijke keuzes die in deze dagen gemaakt moeten worden. Vaak mag nog maar één familielid bij de zieke. Zo mocht de vrouw bij haar stervende man zitten en gaf hem een kus. Zij droeg een masker, hij werd beademd, maar de kus werd gegeven, door alle scheidslijnen heen.

Diaken Ronald Heinen

 Dag 12: zaterdag 4 april

Lezing van de dag: Joh. 11: 45-56

Jezus moet sterven om de vertrooide kinderen van God samen te brengen, zo horen we vandaag. We blijven in deze tijd, in deze dagen in de sfeer van het lijden, van de dood, die aangekondigd wordt. We weten dat het komt, maar altijd is er dan die vraag naar de zin van het lijden, naar de zin van de dood. Ongetwijfeld hebben de leeringen van Jezus daar ook over nagedacht. Wat had het voor zin om op te gaan naar Jeruzalem, de stad waar het tot een einde zou komen. In leven blijven was toch veel beter. Als Jezus in leven bleef kon Hij nog iets betekenen, konden ze Hem nog vasthouden, konden ze nog van Hem leren. Als Hij dood zou zijn, zou toch alles verloren zijn. We leven met de leeringen mee die angstig waren voor wat er te gebeuren stond. Loslaten van iemand die je zo dierbaar is, dat wil je niet, dat kun je eigenlijk ook niet. We willen blijven vasthouden, we willen niet dat mensen door de dood van ons heengaan. Hoe kan dood iets veranderen? Met de leeringen zijn in afwachting, hopen we op Pasen, maar eerst is er nog die tocht naar Jeruzalem, eerst is er het lijden, de stille week. Eerst nog de dagen, wachten, afwachten, stil zijn. Houden we het vol,, kunnen we blijven vertrouwen? Het zijn de vragen van deze dagen, van deze tijd.  Is er dan geen enkel lichtpuntje meer te vinden in deze dagen? Ik denk het wel, vanavond om 21.00 uur wordt er aan ons gevraagd om een kaars te laten branden voor het raam, op het balkon. Een kaars voor al die mensen die gestorven zijn aan Corona. Wij steken een kaars aan vanavond, u toch ook?

Diaken Ronald Heinen

 Dag 12: zondag 5 april

Lezing van de dag: Mt. 21: 1-11 en Mt. 26: 14-27, 66

Vandaag, vieren we palmzondag, een dag waarbij we toch altijd vooral denken aan de feestelijke palmpasenoptochten, soms ook door het dorp heen met de muziek voorop. Kinderen met blijde gezichten, trots hun Palmpasen stok omhoog gegeven, prachtig versierd. Een zondag toch ook vaak waar we kunnen genieten van de natuur, de lammetjes in de wei, de vogels die in de ochtend hun lied laten horen en de eerste eendekuikens in de sloot. De bloesem aan de bomen. Zeker op een dag als vandaag als de zon overvloedig mag schijnen lijkt het een en al vreugde. Maar Palmpasen vertelt niet alleen het verhaal van de feestelijke intocht. Na alle vreugde en hossana komt het lijdensverhaal. Het is alsof alles ineens op deze zondag wreed verstoord wordt. Terwijl de mensen nog uitkijken naar een grote verandering in de stad, weet Jezus al dat die verandering van een heel andere aard is. Hij weet dat zijn weg er een wordt van lijden, van diep verdriet, zelfs van de dood. En we voelen het vandaag intens mee.. We worden heen en weer geslingerd tussen hoop en tegenslag, zeker in deze dagen. We hopen op berichten van genezing, een medicijn, een vaccin en we worden geconfronteerd met lijden, ziekte en dood. En hier in deze vrijwel lege kerk, komen we samen, om de verhalen te laten klinken, om hoop te putten en ons door tegenslag niet te laten neerhalen. We zegenen de palmtakken als teken van leven, tegen al het verdriet, tegen al de tegenslag, tegen de dood. Die palmtakjes worden naar onze kerken en kapellen gebracht waar u ze kunt ophalen. Daar bij Maria staan ze als kleine tekenen van hoop. Laten we al die kleine tekenen koesteren in het vertrouwen dat de ochtend weer zal aanbreken, dat het licht zal doorbreken, dat leven overwint en tot die dag, houden we elkaar vast in onze harten en mogen we er op vertrouwen dat God zelf ons in zijn handen houdt.
Immers het lijdensverhaal wat we vandaag hoorden is niet een verhaal met een einde waarna alles afgelopen is, het is geen verhaal met de dood als een absoluut einde. Als alles was afgelopen, hadden wij hier niet gestaan. Als alles zinloos was geweest, waren wij hier niet om de palmtakjes te zegenen en het brood te breken. Als alles ten einde was gegaan, was het verhaal niet meer verteld. Juist omdat het einde een nieuw begin was, komen we samen in vertrouwen dat de dood niet wint, dat leven altijd sterker is, dat we elkaar de hand reiken over alle grenzen heen.

Diaken Ronald Heinen

Dag 13: maandag 6 april

Lezing van de dag: Joh. 12: 1-11

Vandaag zijn we begonnen aan de Goede week, de stille week, zoals in de protestantse traditie deze week genoemd wordt. En eerlijk, ik vind de stille week altijd mooier klinken dan de Goede Week. Natuurlijk weten we dat deze week vooruitloopt op het Paasfeest en dat het daarom alleen een Goede Week genoemd mag worden. Maar de stille week, spreekt van een stilte, van rust, van bezinning. De stilte die vaak valt als woorden gaan ontbreken, als we eigenlijk niet meer zo goed weten wat te zeggen op die momenten dat het lijden toeslaat. Hoe vaak ik al niet bij mensen ben gekomen bij een ernstige ziekte, vlak voor of vlak na het overlijden. Terugkijkend is dat bijna niet meer te tellen. Maar altijd wist ik niet zo goed wat ik eigenlijk moest zeggen. Natuurlijk helpen dan de gebruikelijke woorden, gelukkig hebben we die, maar wat echt in ons hart is, dat is zo moeilijk om uit te drukken. Daarom zijn we ook vaak zo stil. In de eerste jaren van mijn werk, toen ik nog zeer aarzelend mijn voetstappen mocht gaan zetten, heb ik veel geleerd van een collega. (helaas veel te vroeg overleden). Hij had een hond, een goede pastoriehond en zo vertelde hij op een dag dat de avond daarvoor plotseling aangebeld werd op de pastorie. Een jonge weduwe, ze had nog maar pas haar man verloren en daar stond ze, huilend op de stoep, niet wetend hoe ze verder moest met dat grote verdriet. Natuurlijk nodigde hij haar, zette een kopje koffie, zat aan tafel en wist niet wat hij moest zeggen. Totdat zijn hond naast de vrouw ging zitten en heel zachtjes een poot op haar been legde. Hij zei later tegen mij, "die hond wist beter wat te doen, dan ik!" Zonder woorden, kon de hond duidelijk maken, hier ben ik en samen dragen wij het verdriet. Jaren later mocht ik getuige zijn van haar tweede huwelijk met een weduwnaar uit het dorp, de kinderen uit beide eerste huwelijken vonden dat hun ouders een nieuwe kans moesten krijgen. Als jonge, nog steeds pas beginnende pastor, was dat toen een hele eer, om getuige te zijn van een nieuwe verbintenis. Ook toen waren woorden niet genoeg, in het moment van stilte spraken de woorden, spraken de beelden een betere taal. Mag het deze week dan ook een goede stille week zijn.

Diaken Ronald Heinen

Dag 14: dinsdag 7 april

Lezing van de dag: Joh. 13: 21-33; 36-38

Uit de lezing van vandaag spreekt voor mij altijd de noodzaak om trouw te blijven. En we merken hoe moeilijk dat is. Twee van de leerlingen vallen vandaag af. Judas die Jezus niet trouw wil blijven op zijn weg en hem zelfs zal verraden, maar ook Petrus, degene op wie Jezus vertrouwt dat hij de kerk zal dragen, blijkt uiteindelijk tot een wankele steen te zijn. Hij die wil vechten tot het einde, zal Hem tot driemaal verloochenen. Zo staat aan het begin van al vast dat trouw niet vanzelfsprekend is. Mensen schieten tekort, we beloven zoveel, maar uiteindelijk komen we zo vaak tekort. Dat is natuurlijk niet altijd een excuus, het is nooit goed te praten, maar het is wel iets wat ons mensen tekent. Het is moeilijk om in zeer moeilijke omstandigheden trouw te blijven, om vast te blijven houden, om bij elkaar te zijn. Zo las ik in deze dagen in de krant het verhaal van de man, voorheen huisarts, over zijn vrouw die hij altijd verzorgde sinds zij in het verpleeghuis was opgenomen. Na de maatregelen kon hij niet meer bij haar zijn, haar verzorgen, samen met haar eten. Maar sinds gisteren zijn we weer samen. Het verpleeghuis heeft hem de mogelijkheid gegeven om samen met zijn vrouw te zijn. Met die voorwaarde dat hij nu niet meer van de kamer af mag. Zo leven zij samen op één kamer. Hij laat zo zien waar trouw toe kan leiden. Tot je samen laten opsluiten. Toen zij samen trouwden hebben zij elkaar beloofd om er voor elkaar te zien, in lief en leed, tot de dood je scheidt. Die belofte maakt hij nu waar. Het zijn tekenen van trouw die we hard nodig hebben, niet alleen in deze tijd, maar in alle tijden. Je bent er, als die ander jou nodig heeft.

Diaken Ronald Heinen

Dag 15: woensdag 8 april

Lezing van de dag: Mt. 26: 14-25

Vandaag lezen we het verhaal over Judas, de leerling die Jezus verraden heeft. Het is vaak zo gemakkelijk om de schuld op een mens af te schuiven. Zo lijkt het ook in dit verhaal. Vele eeuwen is het beeld van Judas het beeld geworden van het joodse volk. Judas, het volk, heeft Jezus verraden, heeft Hem tot de dood gebracht en dus, dachten we, is de volle schuld op hen neergekomen. Dat denken heeft tot vele verschrikkingen geleid, door vele eeuwen heen, Met als dieptepunt de tweede wereldoorlog die we nu, 75 jaar later, gedenken. Blijkbaar zijn we snel gereed om ons oordeel te vellen, vinden wij, dat wij op het rechte pad zijn en dat de ander het verkeerd doet, verkeerd ziet. In deze tijd schijnen mensen het chinezen kwalijk te nemen dat het virus in hun land is begonnen. Ze worden aangekeken, veroordeeld, genegeerd. Het oordeel is geveld. Maar we vergeten wat in deze week werkelijk gevierd wordt. In deze week gaat het niet om veroordelen, gaat het niet om anderen aan het kruis te nagelen of na te wijzen. In deze week gaat het om liefde, Gods liefde voor de mens. Juist in deze week moeten wij toch als christenen beseffen dat een opgeheven vinger alleen naar jezelf wijst. Waar was ik? Wat doe ik? Wat heb ik gedaan voor mijn naaste? Het is zo makkelijk om een schuldenaar aan te wijzen, maar de vraag die vandaag gesteld wordt is niet wiens schuld het is, de vraag die we moeten stellen is, waar ben ik tekort geschoten? Wat is mij niet gelukt? Wat heb ik niet gedaan?

Diaken Ronald Heinen

Dag 16: Witte Donderdag 9 april

lezing van de dag: Joh. 13: 1-15

Vandaag vieren wij Witte Donderdag en we lezen het verhaal over het laatste avondmaal, over de voetwassing. Het verhaal tekent de dienstbaarheid van Jezus. Hij knielt voor zijn leerlingen en doet een taak die aan slaven was voorbehouden. Immers de voeten wassen was zo ongeveer het laatste wat je wilde en tekende ook de laagste in de rangorde. Als je de voeten waste van de mensen, dan kon je later alleen maar verder omhoog klimmen op de maatschappelijke ladder. Jezus verlaagt zich vandaag dan ook niet wanneer Hij de voeten wast, Hij laat zien waar het werkelijk om gaat. Knielen, zorgen voor de ander, dienstbaar zijn. Het beeld van de voetwassing doet me in deze dagen denken aan al die schoonmaaksters en schoonmakers. Vaak worden zij over het hoofd gezien, hun betaling is laag, hun aanzien is laag. Maar nu vormen zij een onmisbare schakel. Immers alle bedden, alle kamers, moeten telkens weer schoongemaakt worden en zij doen dat ook nog met sterke middelen als chloor waarmee velen onder ons niet willen werken. Zij doen het ook nog met een risico voor hun eigen gezondheid.En terwijl zij afstand houden gaan zij op hun knieën, maken schoon voor ons, verzorgen dat wat wij niet willen. Al die schoonmakers in ziekenhuizen, verpleeghuizen, in onze huizen, zij verdienen juist vandaag onze diepste waardering. We mogen vandaag een buiging maken voor hen en laten we nooit vergeten wat zij voor ons doen, elke dag weer. Vandaag hoorde ik op de radio dat sexwerkers in deze dagen ook schoonmaakwerk gaan doen. Als wij in deze dagen de bijbel openslaan is het goed om te zien wie Jezus werk deden, wie bij Hem waren in de laatste dagen, wie Hem trouw zijn gebleven. In ieder geval betekent het dat we nederig mogen zijn, knielen in nederigheid, dankbaar, voor wat mensen voor ons doen.

Diaken Ronald Heinen

Eusebiusparochie Agenda

April 2020
S M T W T F S
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 1 2

Fotokrant